Okres dzielący dzieciństwo od dorosłości bywa dla wielu nastolatków czasem bardzo burzliwym, w którym następuje szybki rozwój emocjonalny. Ten okres, zwykle zwany wiekiem młodzieńczym, trwa zazwyczaj przez siedem, osiem lat.

Wiek młodzieńczy i towarzyszące mu trudności mogą wydawać się wieczną plagą dręczącą społeczeństwa. Warto wiedzieć, że wiek ten jest różny w różnych społeczeństwach i ulegał zmianie na przestrzeni wieków. W niektórych tradycyjnych kulturach, na przykład mieszkańców części Samoa, Nowej Gwinei czy Amazonii, właściwie nie istnieje w naszym rozumieniu. Chłopcy są poddawani próbom lub obrzędom inicjacyjnym (rytuał przejścia) i niemal natychmiast stają się mężczyznami. Dziewczęta w jednym tygodniu uważa się za dzieci, a w następnym zostają przyjęte do grona kobiet. Tymczasem w nowoczesnych społeczeństwach świata zachodniego końca dwudziestego wieku, wiek młodzieńczy jest długim, męczącym zmaganiem o dojrzałość i niezależność.
 

Otwarcie oczu

Można więc powiedzieć, że wiek młodzieńczy jest czasem otwarcia oczu na możliwości, jakie niesie ze sobą życie. Niektórzy młodzi ludzie przechodzą w tym okresie fazę wyjątkowej aktywności, entuzjazmu, a nawet adoracji. Takie uczucia mogą być związane z polityką, religią, muzyką pop, ubraniem, sztuką, modą czy każdym innym aspektem życia. Rówieśników łączy poczucie wspólnoty i bezpieczeństwo, jakie daje przebywanie w grupie dążącej do tych samych celów.
Poza tym wiek młodzieńczy to czas, kiedy widoczna staje się celowość chodzenia do szkoły. Praktyczne zagadnienia dotyczące wyboru szkoły, kontynuacji nauki na poziomie uniwersyteckim, wyboru zawodu - stają się palącymi kwestiami.
Decyzje podjęte w tym czasie, dotyczące edukacji i kariery, mogą poważnie wpłynąć na początki egzystencji w dorosłym świecie, czyli na następny etap życia. Z tego względu rady i wskazówki ze strony starszej, bardziej doświadczonej osoby mogą mieć nieocenione znaczenie.

Młodzież w społeczeństwie

Do tego, że wiek młodzieńczy to okres zagubienia i konfliktów, przyczynia się również sposób, w jaki społeczeństwo, za pośrednictwem instytucji i swoich przedstawicieli, odnosi się do młodych ludzi. W krajach, w których utrzymuje się obowiązkową służbę wojskową, młodzi mężczyźni są szkoleni na żołnierzy i często otrzymują powołanie do wojska, które przygotowuje ich do walki i zabijania, zanim uzyskają prawo do głosowania. Podobnie prawo wielu krajów zezwala na zawieranie małżeństw i płodzenie potomstwa ludziom, których nie uznano jeszcze za dość dojrzałych, by prowadzić samochód. Są społeczeństwa, surowo karzące mężczyzn o skłonnościach homoseksualnych, choć młode kobiety nie podlegają w nich podobnym ograniczeniom.
Część badaczy dowodzi, że jeśli społeczeństwo jako całość podejmuje wyraźnie arbitralne decyzje o traktowaniu człowieka jako dziecko lub jako osobę dorosłą, nie można się dziwić, że młodzież czuje się zagubiona. Młodzi ludzie muszą radzić sobie nie tylko z problemami hormonalnymi, fizycznymi, umysłowymi emocjonalnymi, ale także żyć w społeczeństwie stawiającym niespójne wymagania, ciągle zmieniającym się i przyjmującym nowe wartości.
Nie ulega wątpliwości, że młodzież żyjąca w krajach kultury zachodniej stoi przez wielkimi wyzwaniami. W tym okresie zaczyna myśleć o tym, jaki model człowieczeństwa im odpowiada i w jakim społeczeństwie chcieliby żyć. Wielu ludzi poświęca życie na osiągnięcie celów, które sobie stawiają, a wiek młodzieńczy to po prostu początek drogi do życiowej samorealizacji.
 

Aliasy www, Irfan